Berikut adalah fatwa daripada Madrasa Taleemuddeen, Ispingo Beach, Afrika Selatan mengenai Maulana Saad.

Soalan

Kami mengetahui situasi semasa Masjid Nizamuddin Banglawali. Ia memberi kesan yang besar, terutamanya kepada mereka yang terlibat dalam kerja Jemaah (dakwah agama) di seluruh dunia. Di Afrika Selatan juga, dua pandangan telah timbul. Satu pandangan mengatakan bahawa rombongan harus terus dihantar ke Nizamuddin seperti rutin biasa.

Pandangan kedua pula mengatakan bahawa sehingga isu Nizamuddin diselesaikan, adalah lebih wajar untuk tidak menghantar rombongan ke sana. Mohon bimbingan tuan dalam perkara ini berdasarkan syariat yang murni.

Jawapan

Kerja Dakwah dan Tabligh ini, yang dihidupkan semula pada abad yang lalu oleh Maulana Muhammad Ilyas Kandhlawi, telah menjadi wasilah paling berkesan dalam membawa agama masuk ke dalam kehidupan manusia pada zaman ini.

Sehingga kini, ia kekal menjadi wasilah untuk membawa kembali umat manusia yang tidak terkira jumlahnya yang telah terpesong daripada jalan agama, serta menjadi sumber hidayah dan keberkatan rohani bagi berjuta-juta manusia di empat penjuru dunia. Atas sebab inilah, situasi semasa di Nizamuddin telah menjadi punca kebimbangan.

Semua pihak bimbang tentang bagaimana kerja ini dapat diteruskan dengan kesatuan tujuan, mengikut cara yang telah ditetapkan oleh Maulana Muhammad Ilyas berdasarkan Al-Quran dan Sunnah.

Walau bagaimanapun, isu ini bukan sekadar tentang kepimpinan siapa yang harus diikuti - sama ada Hazrat Maulana Saad Sahib, atau Hazrat Maulana Ibrahim Sahib dan Hazrat Maulana Ahmad Laat Sahib. Isu ini juga bukan sekadar tentang sama ada perlu pergi ke Nizamuddin atau tidak. Tiada keputusan sedemikian yang akan menyelesaikan masalah ini, kerana punca isu ini jauh lebih mendalam.

Mewujudkan perpaduan memanglah amat penting, tetapi ia hanya akan tercapai apabila pendekatan yang betul diambil.

Apabila berdepan dengan situasi rumit sebegini, panduan telah diberikan dalam sebuah hadis Nabi kita (sallallahu alaihi wasallam). Ali RA meriwayatkan bahawa beliau bertanya kepada Nabi (sallallahu alaihi wasallam), "Apakah yang harus kami lakukan sekiranya kami berdepan dengan isu yang sukar?" Nabi (sallallahu alaihi wasallam) menjawab, "Rujuklah kepada para fuqaha dan orang yang warak, dan janganlah membuat keputusan sendiri." (Kanz al-Ummal: 2/344)

Dengan mengambil kira semangat panduan Nabawi ini, kami telah meneliti dengan penuh berhati-hati fatwa yang dikeluarkan oleh para ulama dan mufti terkemuka India. Satu fatwa telah diterbitkan oleh Darul Uloom Deoband, ditandatangani oleh rektor Hazrat Maulana Abul Qasim Sahib, Syeikh ul-Hadis Maulana Mufti Saeed Palanpuri Sahib, dan lebih sedozen lagi ulama kanan yang lain.

Satu lagi fatwa datang daripada Dabhel, ditandatangani oleh Hazrat Mufti Ahmad Khanpuri Sahib dan beberapa lagi guru Jamia Dabhel. Begitu juga, satu surat turut diterbitkan oleh Mazahir Uloom Saharanpur dengan sokongan daripada guru-guru kanannya.

Selain itu, selain daripada guru-guru Dabhel dan Mazahir Uloom, seorang ulama India yang amat dihormati, Maulana Zaid Mazahiri Nadwi, profesor di Nadwatul Ulama Lucknow, turut menulis sepucuk surat terperinci kepada Hazrat Maulana Saad Sahib, yang salinannya juga ada pada kami. Setelah meneliti dengan penuh berhati-hati semua tulisan ini, kami bersetuju dengan kesimpulan yang dicapai oleh para ulama dan mufti besar ini.

Kerumitan utama dalam isu ini ialah pelbagai kenyataan yang dibuat oleh Hazrat Maulana Saad Sahib dalam perhimpunan dan majlis-majlis lain didapati amat menimbulkan kebimbangan besar.

Dalam suratnya kepada Maulana Saad Sahib, Mufti Zaid Sahib menulis bahawa selepas membaca sebahagian tulisan Maulana Saad Sahib dan mendengar sendiri ceramah beliau dalam perhimpunan, beliau menyedari bahawa bukan hanya satu atau dua, tetapi banyak perkara telah terpesong daripada jalan kebenaran dan jalan yang lurus, serta bercanggah dengan pandangan majoriti dan kenyataan yang jelas daripada para fuqaha dan ulama hadis.

Beliau juga menulis kepada Hazrat Maulana Saad Sahib bahawa banyak kenyataan dan ucapan beliau bercanggah dengan mazhab Hanafi, banyak kenyataan membawa kepada pengurangan kedudukan para nabi, sahabat, dan khulafa ar-rasyidin, dan banyak kenyataan beliau menyebabkan orang menjauhi ulama, guru rohani, dan uzlah rohani, serta menimbulkan keraguan terhadap mereka, yang mengakibatkan perpecahan dalam umat, bukannya perpaduan.

Jelas sekali, ini adalah perkara yang amat serius. Oleh itu, isu ini bukan lagi sekadar tentang sama ada perlu pergi ke Nizamuddin atau tidak. Sebaliknya, isu sekarang ialah untuk memastikan kerja ini kekal berada di landasan yang betul dan tidak terpesong daripada syariat dan Sunnah. Pemeliharaan kerja ini dalam bentuknya yang betul jauh lebih penting berbanding personaliti kedua-dua pihak.

Sekiranya personaliti-personaliti ini diutamakan, walaupun kerja ini akhirnya terpesong daripada jalan yang betul, ia akan menjadi seperti kata-kata Bani Israil yang berkata, "Kami mendapati datuk nenek kami mengikut satu cara tertentu, dan kami akan terus mengikut jejak langkah mereka." (Al-Quran)

Memandangkan institusi agama yang berwibawa di India telah menyuarakan bantahan yang begitu serius, sehingga bantahan-bantahan ini ditangani dan penjelasan-penjelasan ini diterima oleh para ulama kanan, serta datangnya penarikan balik yang jelas dan tanpa syarat daripada Hazrat Maulana Saad Sahib, kami terpaksa meminta orang ramai, sebagai satu hukum agama, untuk menahan diri daripada mendengar kenyataan-kenyataan beliau.

Sekiranya tidak, kami sendiri akan bertanggungjawab kerana melibatkan mereka dalam fikiran dan pandangan yang telah dikecam sepenuhnya oleh para ulama kanan.

Firman Allah dalam Surah Al-An'am: "Dan apabila engkau melihat orang-orang yang memperkatakan (secara mengejek) mengenai ayat-ayat Kami, maka berpalinglah daripada mereka sehingga mereka beralih kepada perbualan lain. Dan jika syaitan menyebabkan engkau lupa, maka janganlah engkau duduk selepas teringat bersama kaum yang zalim itu." (Surah Al-An'am, Ayat: 68)

Hazrat Mufti Shafi Sahib menulis dalam tafsiran ayat ini bahawa ia turut merangkumi penyelewengan makna mana-mana ayat, iaitu mengambil makna daripada Al-Quran yang bercanggah dengan penjelasan dan tafsiran Nabi (sallallahu alaihi wasallam) dan para sahabat, atau bercanggah dengan ijmak.

Begitu juga, Abdullah Ibn Abbas berkata bahawa konsep ayat ini turut merangkumi mereka yang membuat perubahan yang salah terhadap Al-Quran, menyeleweng maknanya, atau melakukan bidaah. (Ma'arif ul-Quran: Jilid 2, m/s 584)

Hazrat Mufti Shafi Sahib turut menulis bahawa perbincangan ini juga membawa maksud bahawa tidak dibenarkan untuk duduk dalam ceramah seseorang yang mentafsirkan Al-Quran berdasarkan pendapat peribadi. Duduk dalam ceramah orang sebegitu juga merupakan satu dosa. Malah, tidak dibenarkan untuk duduk bersama orang sebegitu walaupun mereka telah berhenti bercakap tentang perkara tersebut dan sedang membicarakan subjek lain.

Para ulama kanan Darul Uloom Deoband dan institusi agama lain telah membantah banyak kenyataan Maulana Saad Sahib dan menyatakan bahawa banyak kenyataan beliau telah terpesong daripada jalan yang lurus disebabkan tafsiran peribadi. Oleh itu, tidak dibenarkan untuk turut serta dalam ceramah beliau sehingga beliau menerbitkan penarikan balik yang jelas dan nyata yang boleh diterima oleh semua ulama kanan dan guru rohani.

Perlu juga diingat bahawa bimbingan para ulama adalah perkara yang penting. Oleh itu, apabila ramai ulama kanan secara sebulat suara telah mengisytiharkan bahawa pelbagai kenyataan beliau adalah tidak tepat dan tidak boleh diterima, adalah perlu untuk menerima bimbingan dan arahan mereka.

Hazrat Maulana Ilyas Sahib amat prihatin tentang perkara ini, iaitu kerja ini harus sentiasa diteruskan di bawah bimbingan ulama yang dihormati. Semasa sakit tenatnya, apabila Hazrat Mufti Shafi Sahib melawat beliau, Hazrat Maulana Ilyas Sahib menyuarakan kebimbangannya, dengan berkata, "Terdapat lebih ramai orang awam dalam kerja ini, dan bilangan ulama adalah lebih sedikit.

Oleh itu, saya bimbang kepimpinan mungkin akan jatuh ke tangan orang awam, dan mereka mungkin akan membawa kerja ini ke arah yang salah, dan saya mungkin akan dipertanggungjawabkan atasnya pada Hari Kiamat." (Taqrir Bandhi: Jilid 2, m/s 213)

Jadi sekali lagi, kebimbangan utama ialah kerja ini harus terus berada di jalan yang lurus. Kerja ini lebih penting berbanding personaliti kedua-dua pihak.

Pada suatu ketika, apabila Nabi (sallallahu alaihi wasallam) menghantar satu pasukan tentera dan mereka pulang disebabkan sesuatu kesukaran, Nabi (sallallahu alaihi wasallam) menegur mereka dengan tegas, dengan berkata, "Sekiranya orang yang aku lantik untuk tugas itu tidak dapat melaksanakannya, mengapa kamu tidak melantik orang lain untuk melaksanakan tugas tersebut?" (Abu Dawud)

Setelah membaca tulisan kedua-dua pihak, kami menyimpulkan bahawa teras kerumitan dan kebimbangan ini ialah Hazrat Maulana Saad Sahib harus tertakluk kepada sebuah Syura (majlis perundingan) yang terdiri daripada 13 orang. Kami mengetahui bahawa sebelum beliau, Hazrat Maulana Inamul Hasan Sahib juga meletakkan dirinya tertakluk kepada golongan tua dan kanan, dan atas dasar inilah, kerja ini berkembang dengan cemerlang dan pesat.

Oleh itu, terdapat model teladan bagi Hazrat Maulana Saad Sahib untuk diikuti agar kerja ini dapat berkembang dengan cemerlang.

Dalam hal ini, kita semua pastinya harus membuat persediaan untuk berdoa bagi hidayah kita sendiri, hidayah seluruh umat, dan perlindungan kerja yang diberkati ini. Dan Allah lebih mengetahui.

Ditandatangani: (Mufti) E. Saleh G. Sahib, Zikr Yama Kda Sahib, Hussein Mahmood Sahib, dan lain-lain

Sumber: https://raddefst.blogspot.com/2018/10/Ulama-south-africa-ka-moqif.html