Jemaah Tabligh ialah gerakan dakwah Islam sedunia yang berusaha mengembalikan umat Islam kepada iman dan Sunnah Nabi Muhammad SAW. Inilah gerakan Islam terbesar di dunia.

Kaedahnya, orang diajak keluar jalan Allah. Dalam bahasa Arab, perkataan khuruj bermaksud "keluar".

Jemaah Tabligh bukan firkah dan kumpulan eksklusif. Ahli Tabligh datang daripada pelbagai mazhab. Ia juga bukan satu ajaran sesat baru (cult), kerana cult berpusat pada seorang pemimpin yang berkuasa mutlak. Jemaah Tabligh pula tidak berpusat. Ia diatur mengikut negara, wilayah dan daerah, sehingga ke setiap masjid. Tiada pengambilan dan pemecatan. Sesiapa bebas menyertai dan bebas berhenti.

Apa itu 'Keluar Jalan Allah'?

Keluar jalan Allah ialah cara utama Jemaah Tabligh menghidupkan iman umat Islam.

Satu kumpulan biasanya terdiri daripada 3 hingga 10 orang. Puratanya berbeza mengikut negara, tetapi tujuh orang dianggap jumlah yang biasa.

Mereka menuju ke masjid yang ditetapkan untuk tempoh tertentu. Di situ mereka makan, tidur dan melakukan segala amal. Peralatan memasak dan tidur dibawa sendiri. Melainkan ada urusan khas, mereka yang keluar tidak pulang ke rumah atau menyambung kerja lain, termasuk kerja harian mereka.

Tempohnya 3 hari, 10 hari, 40 hari, 4 bulan atau setahun, ditetapkan supaya semua keluar dan pulang serentak. Tempoh yang lebih panjang boleh sampai ke luar negara. Selama 40 hari biasanya ke negara jiran, manakala 4 bulan boleh ke tempat yang lebih jauh.

Mengapa keluar jalan Allah mampu mengubah hidup seseorang?

Dakwah ini ditujukan kepada orang lain, tetapi yang paling berubah ialah diri mereka sendiri.

Sepanjang tempoh itu, mereka hidup dalam suasana agama. Suasana yang tenang menyentuh hati dan menanam kebiasaan yang baik. Iman pun hidup semula.

Amal semasa khuruj bertujuan islah diri. Contohnya 'Gasht', iaitu berziarah dari rumah ke rumah di sekitar masjid sambil bercakap tentang Allah dan agama-Nya. Orang yang bercakap itulah yang mula-mula yakin.

Islah diri melahirkan sifat tawaduk

Dakwah ini bermula daripada diri sendiri. Itulah keistimewaannya, dan daripadanya lahir tiga prinsip:

• dakwah ini untuk diri saya

• nasihat itu lebih saya perlukan

• saya lebih buruk daripada orang yang saya dakwahkan

Prinsip ini menanam sifat tawaduk yang mendalam, lalu dakwah mereka menjadi lebih lembut dan mudah diterima.

Siapa yang mengasaskan Jemaah Tabligh?

Maulana Ilyas memulakan usaha ini pada 1926 di India, selepas menunaikan haji kali kedua.

Ketika itu zaman yang sangat sukar bagi umat Islam. Khilafah runtuh pada 1924. Selepas pemberontakan India 1858 gagal, British membunuh dan menyeksa ulama secara berancang, sedangkan pemberontakan itu sebahagian besarnya dipimpin orang Islam. Maulana Ilyas melihat iman semakin pudar, malah dalam kalangan pelajar agamanya sendiri. Hal itu menyentuh hatinya, dan beliau sering menangis dalam doa kerananya.

Apabila ditanya tentang usahanya, Maulana Ilyas berkata:

“Semasa saya berada di Madinah (pada 1926), saya diperintahkan melakukan kerja ini, dan disampaikan kepada saya bahawa Allah SWT akan mengambil kerja ini daripada saya. Beberapa hari lamanya saya sangat risau. Saya tidak tahu apa yang mampu dilakukan oleh seorang yang lemah dan tidak berdaya seperti saya. Saya pun menceritakannya kepada seorang yang soleh, lalu beliau berkata tidak perlu risau. Apa yang disampaikan kepada saya bukanlah supaya saya melaksanakan tugas itu, tetapi tugas itu akan diambil daripada saya. Jika Allah yang mengambil khidmat ini, Dia akan memastikan ia terlaksana dengan cara apa pun yang dikehendaki-Nya.”

Siapa yang memberikan nama Jemaah Tabligh?

Nama itu bukan pilihan Maulana Ilyas. Beliau tidak mahu usaha ini dilihat sebagai kumpulan eksklusif, kerana menyeru manusia kepada Allah ialah tanggungjawab setiap Muslim, bukan kerja satu kumpulan.

Orang ramai yang memberikan nama itu, lalu ia melekat. Maksudnya mudah sahaja: sekumpulan orang yang menyampaikan. Nama itu begitu tersebar luas sehingga Maulana Ilyas sendiri kadangkala menggunakannya.