Apabila membincangkan kesalahan-kesalahan Maulana Saad, ceramah kontroversinya dan penyelewengan daripada Ahlu-Sunnah Wal Jamaah sebagaimana yang dinyatakan oleh Darul Uloom Deoband serta fatwa-fatwa lain sering dipetik.

Hakikatnya, kesilapan-kesilapan ini hanyalah sebahagian kecil daripada masalah sebenar. Maulana Saad telah melakukan satu tindakan yang menyebabkan kerosakan paling besar kepada Umat abad ke-21.

Perjanjian bertandatangan 1995 menjadikan mustahil bagi Jemaah Tabligh untuk berpecah

Kita perlu memahami bahawa adalah MUSTAHIL bagi Jemaah Tabligh untuk berpecah. Kenapa? Sebab pada tahun 1995, kesemua 10 ahli Syura Jemaah Tabligh, termasuk Maulana Saad, telah menandatangani dan bersetuju tidak akan ada lagi Amir. Jemaah Tabligh akan dibawah kelolaan sebuah Syura dunia.

Butiran perjanjian tersebut adalah seperti berikut:

• Mulai saat itu, tanggungjawab menaungi usaha ini tidak akan terletak pada seorang individu tetapi sebuah Syura (Dunia)
• Mereka yang menetap di Nizamuddin daripada Syura (Dunia) akan menjadi ahli Syura Nizamuddin. Mereka akan menguruskan usaha di sana.
• Bai'ah (sumpah taat setia) akan dihentikan di Nizamuddin

Haji Abdul Wahab, 72 tahun, masih ingat dengan jelas peristiwa Mashwara ini. Beliau menyebutnya dalam Ijtema Raiwind November 2016:

Kami duduk dalam satu Mashwara (perbincangan) selepas kewafatan Maulana Inamul Hasan. Saad berkata jika saya dilantik sebagai Amir, mereka yang mahukan Maulana Zubayr akan memutuskan hubungan (daripada usaha ini). Jika Maulana Zubayr dilantik sebagai Amir, mereka yang mahukan saya akan memutuskan hubungan (daripada usaha ini). Oleh itu usaha ini mesti dijalankan melalui Mashwara dan Bai'ah tidak akan berlaku di situ. Perkara ini telah dipersetujui.

Haji Abdul Wahab Sahab, Raiwind, 2016 (Audio)

Maulana Yaqub juga menulis dalam suratnya pada 28 Ogos 2016:

Syura yang ditubuhkan pada zaman Hazratji RA telah sebulat suara memutuskan untuk menghentikan amalan Bai'ah, dengan bukti bertulis yang mempunyai kesemua tandatangan ahli syura yang ditubuhkan pada zaman Hazratji RA.

Surat Maulana Yaqub.

Perjanjian ini telah ditandatangani dan diumumkan secara lisan. Salinan tidak diedarkan kepada orang ramai. Namun begitu, terdapat terlalu banyak saksi kepada perjanjian ini termasuk Haji Abdul Wahab, Maulana Yaqub, Dr Khalid Siddiqui, dan lain-lain. Malah ramai pengikut teras Maulana Saad sendiri tidak menafikan perjanjian ini.

Sumber 1: Tablighi Markas Hadhrat Nizhamuddin Kuch Haqaiq, Muka Surat 3

Sumber 2: Ahwal wa Atsar, Muka Surat 421

Sumber 3: Surat Maulana Yaqub

Sumber 4: Kenyataan Haji Abdul Wahab

Sumber 5: Surat Dr Khalid Siddiqui

Bagaimanapun, terdapat maklumat palsu yang sedang disebarkan pada masa ini. Mereka mendakwa bahawa oleh kerana tiada salinan bertulis perjanjian yang ditandatangani, maka perjanjian tersebut tidak pernah berlaku. Ini adalah tidak benar kerana, dalam Islam dan undang-undang am, perjanjian lisan yang mempunyai saksi sudah memadai untuk sesuatu perjanjian itu dianggap sah. Terdapat terlalu ramai saksi kepada perjanjian ini.

Bai'ah dihentikan di Nizamuddin

Sebelum wujudnya Syura, ramai orang akan pergi ke Nizamuddin untuk berbai'ah (mengangkat sumpah taat setia) kepada pemimpin kerohanian di sana. Konsep Bai'ah ini dipinjam daripada Sufisme/Tareqat. Semasa upacara Bai'ah, seseorang berjanji untuk melakukan amalan-amalan baik tertentu dan tidak melakukan dosa-dosa tertentu di bawah bimbingan Sheikh.

Sheikh tersebut tidak perlu menjadi seorang 'Amir' tetapi lazimnya orang seperti ini dianggap memegang kedudukan tertinggi dalam Jemaah Tabligh.

Rantaian keturunan Bai'ah amatlah penting. Sheikh mesti belajar daripada Sheikh yang lain dan Sheikh itu pula daripada Sheikh yang lain lagi. Rantaian ini biasanya dapat dijejaki sehingga kepada Rasulullah SAW.

Sheikh yang menerima Bai'ah mesti diberikan Ijazah (Kebenaran) daripada Sheikh lain melalui rantaiannya. Apabila beliau menerima Ijazah ini, beliau menjadi apa yang dikenali sebagai Khalifah kepada rantaian tersebut.

Maulana Zubair adalah satu-satunya orang yang boleh menerima Bai'ah di bawah Amir terdahulu

Amatlah sukar untuk dianugerahkan Ijazah untuk menerima Bai'ah di bawah sesuatu rantaian kerohanian, terutamanya daripada Sheikh-Sheikh yang terkemuka. Hanya segelintir yang terpilih akan menerimanya selepas menjalani latihan dan usaha kerohanian yang amat mendalam.

Sumber: Pencapaian luar biasa Maulana Zubair - Ahwal wa Atsar, ms98

Maulana Zubair adalah seorang insan yang luar biasa dalam hal ini. Beliau bukan sahaja dianugerahkan Ijazah di bawah rantaian Maulana Zakariyya, malah satu-satunya orang yang dianugerahkan Ijazah di bawah rantaian Amir terdahulu, Maulana Inamul Hasan.

Sumber: Latihan Maulana Zubair dalam Ahwal Wa Atsar, ms106

Oleh kerana Maulana Zubair adalah yang paling layak untuk menjadi Amir seterusnya, Maulana Saad sangat menggalakkan penghentian Bai'ah pada tahun 1995

Perjanjian 1995 melarang Bai'ah. Ini kerana amalan sedemikian akan menandakan kewujudan seorang Amir tunggal. Sebagaimana yang dinyatakan oleh Haji Abdul Wahab Sahab, Maulana Saad sendirilah yang sangat mendesak idea ini.

Ini merupakan langkah yang jahat oleh beliau. Sekiranya Bai'ah diteruskan, adalah jelas bahawa hanya Maulana Zubair yang layak untuk melakukannya. Maulana Zubair telah menerima Ijazah terus daripada ayahnya, Maulana Inaamul Hasan (Amir ketiga Tabligh), dan juga Ijazah daripada Maulana Zakariyya Khandhlawi.

Sumber: Ijazah Maulana Zubair - Ahwal Wa Atsar, ms106

Maulana Saad secara khianat melanggar perjanjian 1995, memulakan semula Bai'ah selepas kewafatan Maulana Zubair pada tahun 2014.

Pada tahun 2014, selepas kewafatan Maulana Zubair, Maulana Saad secara khianat melanggar perjanjian 1995 dengan memulakan semula Bai'ah di Nizamuddin. Bai'ah ini merupakan pengisytiharan seorang Amir yang baharu. Tiada notis dan tiada Mashwara dibuat bersama Syura dunia yang wujud pada masa itu, Haji Abdul Wahab, mahupun bersama para tetua Nizamuddin.

Terdapat satu rakaman audio Maulana Saad mengisytiharkan dirinya sebagai Amir dan mengutuk mereka yang tidak menerimanya ke Jahannam (neraka).

Sumber: Rakaman audio Maulana Saad mengutuk tetua tersebut

Tiada hujah dua pihak! Maulana Saad JELAS bersalah.

Dengan bukti ini sahaja, dapat disimpulkan bahawa Maulana Saad adalah pihak yang harus dipersalahkan. Tiada hujah dua pihak. Ia hanyalah tindakan khianat seorang lelaki yang telah merosakkan usaha besar Dakwah. Resolusi 1995 dengan jelas menyatakan bahawa tidak akan ada lagi Bai'ah dan tidak akan ada lagi Amir tunggal. Maulana Saad telah melanggar perkara ini. Sesederhana itu sahaja.

Nota: Penulis ingin menegaskan bahawa beliau sendiri pernah melalui perubahan paradigma ini. Pada mulanya, tanpa sebarang pengetahuan, penulis hanya menganggap ikhtilaf ini adalah hujah dua pihak. Memandangkan para Sahabat juga pernah berselisih pendapat, kedua-dua pihak mempunyai versi cerita masing-masing, bukan?

Tetapi jika begitu keadaannya, adakah ini bermakna setiap perselisihan antara badan-badan Islam pada masa hadapan bermaksud kedua-dua pihak adalah benar, tanpa meneliti bukti-bukti? Di mana keadilannya ketika itu?!

Darul Uloom Deoband baru-baru ini telah mengeluarkan sebuah Fatwa berkaitan Maulana Saad. Mereka menegaskan bahawa seseorang tidak boleh semata-mata membuat kesimpulan berdasarkan kisah-kisah para Sahabat (seperti konflik antara Ali RA dan Mu'awiyah RA) tanpa mengaplikasikan kaedah-kaedah Syariah yang betul.

Adakah perjanjian 1995 itu "Sementara"?

Salah satu maklumat palsu yang disebarkan ialah bahawa perjanjian 1995 itu bersifat "sementara". Dengan kenyataan ini sahaja, seseorang boleh bertanya:

1. Jika ia bersifat sementara, berapa lamakah tempoh "sementara" ini? Apakah syarat dan terma bagi susunan ini?
2. Jika ia bersifat sementara, adakah dinyatakan dengan jelas bahawa sebaik sahaja semua ahli Syura Nizamuddin meninggal dunia, ahli Syura Nizamuddin yang terakhir tinggal akan secara automatik menjadi Amir Dunia?
3. Jika ia bersifat sementara, adakah juga dinyatakan bahawa pelantikan Amir Dunia tidak perlu disahkan atau diluluskan oleh Syura Dunia?

Terdapat begitu banyak lompang dalam dakwaan 'sementara' ini.

Perjanjian tersebut jelas menyatakan bahawa tidak akan ada lagi Amir dan tidak akan ada lagi Bai'ah. Maulana Saad telah melanggar kedua-dua terma ini. Yang menyedihkan ialah beliau melakukan ini dengan mengorbankan serta memecah-belahkan Jemaah Tabligh.

Maulana Saad terpaksa menguatkuasakan kepimpinannya dengan kekerasan

Terdapat terlalu banyak lompang dalam dakwaan janggal Maulana Saad sebagai Amir Dunia yang baharu. Ramai tetua tidak bersetuju dengannya. Disebabkan ini, pada hari malang 19 Jun 2016, Maulana Saad melakukan sesuatu yang tidak terfikir: Beliau melancarkan pembersihan secara ganas ke atas Markaz Nizamuddin. Perbuatan biadap ini dilakukan pada malam ke-13 Ramadhan!

Sesiapa sahaja yang tidak sehaluan dengan Maulana Saad dibelasah dengan teruk. Darah bertaburan di merata-rata tempat. 14 orang dibelasah dengan begitu teruk sehingga terpaksa dikejarkan ke ICU. Jeritan wanita dan tangisan kanak-kanak yang ketakutan kedengaran dari dalam kompleks kediaman Markaz. Malah para Huffaz dan Ulama juga tidak terkecuali.

Kami telah menulis satu artikel berasingan mengenai perkara ini: Pertumpahan Darah Pertama di Markaz Nizamuddin - Hari para tetua kami meninggalkannya.

Khianat Maulana Saad telah merosakkan Gerakan Islam terbesar abad ke-21

Pelanggaran khianat Maulana Saad telah merosakkan Gerakan Islam terbesar abad ke-21. Beliau telah merampas sebahagian besar daripada 100 juta lebih pekerja Tabligh. Ramai penganut malah telah berhenti melakukan Tabligh sepenuhnya apabila melihat Fitnah yang telah tercetus.

Pada pandangan kami yang serba kekurangan, ini adalah salah satu Fitnah yang paling dahsyat pada abad ke-21. Kesannya merupakan satu pukulan besar kepada gerakan Islam terbesar pada zaman ini. Semuanya berpunca daripada ambisi seorang lelaki untuk menjadi Amir (pemimpin) walau apa jua caranya sekalipun.

Semoga Allah SWT melindungi kita semua.