Tahun itu 1975, iaitu hari-hari selepas ijtema besar di Tongi, berhampiran Dhaka, di Bangladesh. Beribu-ribu muballegeen Arab menginap di bilik-bilik di masjid Kakrail, menunggu perhentian seterusnya dalam perjalanan mereka di jalan Allah. Wajah seorang lelaki Arab dengan ciri-ciri muka yang berwibawa, berusia sekitar lima puluh tahun, menarik perhatian saya.
Seorang lelaki tinggi, berserban, dengan daya tarikan peribadi yang jelas, saya dapati beliau sedang berdiri berhampiran bilik Haji Abdul Muquit Sahab, tokoh kejuruteraan awam Tabligh yang banyak menggerakkan dunia Tabligh di Bangladesh pada masa itu. Saya memulakan perbualan dengan syeikh Arab ini yang, sebagai tambahan, juga boleh bertutur bahasa Inggeris dengan baik. Soalan utama pertama saya ialah: "Bagaimana tuan menemui usaha Tabligh ini?"
Mendengar itu, Abdullah Mu'nim menceritakan kepada saya kisah sebenar bagaimana beliau menemui usaha Tabligh. Sekarang dengarlah kisahnya dalam kata-katanya sendiri: "Selepas tamat pengajian dari sekolah agama, saya menyertai Jabatan Awqaaf Mesir. Saya mempunyai kepetahan berkata-kata: maka saya kerap ditemuramah secara langsung di saluran radio rasmi, bercakap mengenai pelbagai topik semasa yang relevan.
Perlahan-lahan, saya mula berasa segumpal keegoan diri—sebagai seorang yang berkebolehan di gelombang udara—tumbuh dalam diri saya. Kemudian, atas apa jua sebabnya, Allah Ta'ala memutuskan untuk mengempiskan gelembung keegoan (kibr) saya dalam masa yang singkat.
Seorang sahabat karib saya yang telah terlibat dalam model perjuangan Islam ini, yang diperkenalkan di Mesir sebahagian besarnya oleh jemaah dari Raiwind, di Pakistan, menemui saya dan memberitahu bahawa satu ijtema (perhimpunan) akan diadakan di Amman, Jordan, sambil bertanya sama ada saya boleh menyertainya untuk acara ini. Ini berlaku pada tahun 1977.
Setelah bersetuju, saya bermusafir bersama sahabat saya dan beberapa rakan Mesir yang lain ke acara ini. Dalam perjalanan, saya sempat mendengar beberapa taklimat orientasi yang disampaikan dengan menarik oleh seorang atau dua orang rakan seperjalanan. Atas apa jua sebabnya, saya mula memberi perhatian kepada rentetan taklimat orientasi sedemikian.
At ijtema itu sendiri, bayan utama selepas solat Maghrib disampaikan oleh seorang pendakwah India. Sahabat saya memberitahu saya secara sepintas lalu bahawa ini adalah Syeikh Muhammad Umar Palanpuri Hindi. Lelaki India ini bertutur dalam bahasa Arab klasik, dan suaranya mempunyai timbre yang mengingatkan jenis 'tenor' yang hairannya begitu manis dan menenangkan. Penguasaan beliau terhadap tatabahasa Arab kelihatan amat kukuh.
Dan peningkatan yang sengaja dalam hujah logiknya kepada satu tahap kemuncak yang disengajakan sambil membawa satu komponen retorik yang amat penting dalam penyampaiannya kepada penutup yang anggun merupakan bukti kepada minda yang luar biasa bijak di sebaliknya.
Sepanjang itu, pendakwah ini turut kelihatan seperti merayu dengan penuh keharuan di hadapan semua pendengarnya, seolah-olah beliau merayu kepada semua orang untuk menyertai satu misi paling suci bagi zaman-zaman yang akan datang. Kemudian, pada satu titik genting, Muhammad Umar Hindi melancarkan satu luahan penuh jiwa mengenai kesakitan dan kepiluan yang dilalui oleh para Sahabat Rasulullah SAW, berjuang tanpa jemu demi membawa Islam menuju kemenangan.
Beliau membina secara berterusan satu gambaran mental pengorbanan peribadi yang semakin menyayat dan pedih, termasuk penerimaan syahid oleh ramai sahabat pada hari-hari awal pengorbanan yang ganas demi Islam, memastikan beliau membawa para pendengarnya bersama dalam perjalanan yang mengharukan dan menitiskan air mata ini.
Setelah mencapai kemuncak kesan empati, beliau beralih dengan menghuraikan lanjut mengenai ganjaran abadi daripada segala kesakitan dan kegigihan itu. Ketika itulah beliau mula memetik, dengan banyak namun merdu, daripada al-Quran mengenai Jannah dan apa yang akan ditawarkannya buat selama-lamanya kepada mereka yang bersusah payah kerana Allah.
Ini adalah satu kelas induk kepandaian berpidato, dimanusiakan dengan kesan yang hebat oleh sifat peniadaan diri (fanaaiyyat) dan keikhlasan (ikhlas) Muhammad Umar yang unik. Mendengarnya, saya terpukau dengan kecemerlangan dan empati yang mengalir sepanjang penyampaiannya. Tiba-tiba, berlaku satu campur tangan ilahi, dan saya jatuh ke dalam satu keadaan seperti trans, hilang kesedaran. Saya terputus hubungan dengan persekitaran saya.
Saya tidak dapat menjelaskan bagaimana ia berlaku: pastinya ia merupakan satu campur tangan ilahi oleh Allah Ta'ala, yang mahu berlaku satu pembetulan hala tuju dalam hidup saya, alhamdulillah. Muhammad Umar meneruskan ucapannya untuk tempoh yang lebih lama lagi, tetapi saya kekal dalam keadaan trans itu, dan pada dasarnya tidak dapat berkomunikasi. Apabila saya kembali sedar, ucapan beliau telah pun tamat.
Soalan pertama saya kepada sahabat saya ialah: 'di manakah penceramah itu, saya perlu berjumpa dengannya, sekarang juga'. Saya akhirnya dibawa berjumpa dengannya. Beliau memberikan dengan murah hati masa dan tumpuan peribadinya (tawajjuh).
Ada satu gelombang emosi yang tidak dapat dibendung di dalam diri saya bahawa akhirnya saya telah menemui panggilan hidup saya, dan hanya dengan mengikuti lelaki ini ke mana sahaja beliau akan membawa saya, barulah saya dapat menunaikan panggilan itu. Maka saya bertanya kepadanya secara terus terang: 'Syeikh Umar, apa yang perlu saya lakukan sekarang?'
Jawapan spontan beliau ialah saya harus pergi ke Pakistan/India untuk mempelajari lebih lanjut bagaimana usaha tabligh ini sebenarnya dilaksanakan. Seperti seorang yang dirasuk oleh satu kuasa yang lebih besar daripada diri saya sendiri, saya mengikuti Muhammad Umar ke Basti Hadrat Nizamuddin, berhampiran Delhi, India, untuk menghabiskan empat bulan pertama saya dalam khuruj.
Sebaik sahaja di sana, saya benar-benar dirapati sebagai sahabat oleh Syeikh Umar Palanpuri yang bayan khasnya dari mimbar utama di Masjid Banglawali selepas solat Subuh diterjemahkan secara langsung, daripada bahasa Urdu ke bahasa Arab, kepada halaqah Arab tetamu di markaz Nizamuddin. Dengan itu, saya minum setiap hari daripada telaga dalam kerohanian yang menjadi ciri Muhammad Umar Palanpuri.
Sejurus selepas itu, Umar Sahab datang ke halaqah Arab kami untuk bersama-sama kami mengulas apa yang baru sahaja beliau sampaikan dari mimbar utama, cuba menilai sama ada keyakinan dan nilai-nilai beliau tepat pada sasarannya, sambil bercakap dengan kami orang Arab jika beliau berada di bandar, secara individu. Bagi kami orang Arab, Syeikh Umar Palanpuri Hindi adalah wajah umum bagi usaha Dakwah dan Tabligh.
Saya juga sempat mengenali Syeikh Inam ul Hasan dengan cukup baik.
Sebagai sebahagian daripada latihan kerohanian tabligh, saya juga pergi ke Raiwind untuk suatu tempoh, di mana saya berpeluang berkongsi hidangan bersama, dan berada dalam kalangan, tokoh-tokoh seperti Syeikh Jamshed dan Syeikh Ehsanul Haque, dua daripada pewaris paling terkemuka Syeikh al-Hadis Maulana Muhammad Zakariah Kandhlawi. Saya juga sempat mengenali Haji Abdul Wahab Sahab dengan baik.
Haji Sahab adalah nadi yang berdenyut bagi pusat kerohanian yang menjadi ciri markaz di Raiwind. Saya memanfaatkan sepenuhnya tempoh khidmat ini. Kini saya cuba meluangkan empat bulan setiap tahun dalam khuruj tabligh. Dan seluruh keluarga terdekat saya, termasuk menantu lelaki dan anak-anak lelaki saya, semuanya komited sepenuhnya kepada tuntutan dan taqaza usaha Tabligh."
Syeikh Abdullah Mu'nim pernah menjadi ahli syura Mesir.[1]
[1] Sumber berikut menceritakan bagaimana Syeikh Ibrahim al-Izzat memulakan usaha Tabligh di Mesir: https://www.academia.edu/84560857/The_Tablighi_Jamaat_and_Dawah_in_Egypt