Siapakah Maulana Umar Palanpuri

Maulana Umar Palanpuri ialah seorang ulama dari India yang lahir pada tahun 1925 di Palanpur, Gujarat. Beliau mendalami ilmu agama dan memahami ilmu akidah dengan baik. Kebolehan beliau menjelaskan perkara agama yang sukar kepada orang awam membuatkan bayannya mudah difahami.

Beliau digelar Suara Tabligh kerana kehebatannya berpidato. Usaha dakwah yang beliau pikul membawa kerja Jemaah Tabligh ke Eropah, Afrika dan Amerika Utara. Kerja untuk menghidupkan agama ini tidak lagi terhad kepada India, Pakistan dan Bangladesh. Sejak tahun 1995, beliau juga termasuk dalam sepuluh orang pertama yang menganggotai Syura Alami.

Maulana Umar Palanpuri dan jemaah tahun 1954

Pada tahun 1947 dan 1948, Maulana Umar keluar jalan Allah untuk empat puluh hari yang pertama. Sebelum menjadi imam sebuah masjid di Mumbai selama kira-kira enam tahun, beliau telah berbaiat kepada Maulana Yusuf, Amir Jemaah Tabligh yang kedua.

Setiap malam Jumaat, beliau ke Markaz Tabligh Mumbai di masjid Dalpatty. Perhimpunan itu dipanggil sab-e-jummah. Pada tahun 1954, sebuah jemaah dari Nizamuddin tiba di Mumbai. Jemaah itu menyusuri landasan kereta api dan berdakwah kepada orang Islam yang miskin dan bekerja di sekitar kereta api. Salah seorang ahlinya berpendidikan Inggeris dan tertarik kepada kerja dakwah.

Pada malam sab-e-jummah itu, ahli jemaah yang berpendidikan Inggeris tersebut berbayan tentang kisah benar pengorbanan para sahabat. Bayannya diakhiri dengan seruan supaya hadirin membayangkan Wajah Allah dan Jannat al-Firdaus, lalu mereka diminta memberikan nama untuk keluar empat bulan.

Ketika itu keluarga Maulana Umar hidup dalam kemiskinan yang teruk. Hutang beliau pula sama banyak dengan gaji sepuluh tahun. Kemiskinan dan hutang itu menghalang beliau meninggalkan pekerjaan. Namun beliau bangun mengumumkan keluar empat bulan di jalan Allah dengan belanja sendiri. Segala halangan beliau atasi dan beliau berangkat ke Nizamuddin.

Maulana Umar Palanpuri bersama Maulana Inamul Hasan

Sejak tahun 1954 sehingga 1995, Maulana Umar tidak jemu memberikan masa, wang dan tenaga untuk kerja di jalan Allah. Maulana Yusuf wafat pada tahun 1965. Maulana Inamul Hasan, Amir Jemaah Tabligh yang ketiga, wafat pada tahun 1995 dan Maulana Umar kekal sebagai orang kanan beliau yang paling rapat hingga tahun itu.

Dari tahun 1965, beliau terikat seumur hidup dengan masjid Banglawali. Beliau juga terkenal kerana kerap bermimpi bertemu Rasulullah SAW. Beberapa mimpi beliau dicatat dalam biografinya dalam bahasa Urdu.

Tahun-tahun terakhir Maulana Umar Palanpuri di Markaz Nizamuddin

Selepas tahun 1995, sebuah kumpulan yang melampau secara beransur-ansur menguasai Markaz Nizamuddin. Kumpulan itu sudah lama tidak menyukai Maulana Umar, sejak bertahun-tahun sebelum 1995, dan didorong oleh dendam lama serta maklumat yang salah. Selepas 1995, permusuhan mereka terhadap beliau menjadi terang-terangan.

Dari tahun 1995 hingga Mei 1997, beliau tinggal di Nizamuddin dengan serba kekurangan. Kesihatan beliau merosot dan tempat beliau di markaz semakin sempit. Beliau dipindahkan dari bilik yang luas ke sebuah bilik kecil yang sesak. Peluang berbayan yang pernah beliau miliki hilang, nama baik beliau dicemarkan secara zalim, dan pengaruh beliau lenyap. Pada tahun-tahun akhir itu, beliau diejek dan diganggu oleh kumpulan yang menyimpan dendam terhadapnya. Lelaki yang jauh lebih muda daripada anak sulung beliau, Maulana Yunus, pernah mencampakkan kunci ke kaki beliau.

Beliau menanggung semua itu dengan sabar dan bermaruah. Beliau terus keluar di jalan Allah hingga ke akhir hayat. Pada hari terakhir, usaha beliau untuk keluar terhenti kerana beliau tiba-tiba jatuh sakit dan perlu dirawat segera.

Kewafatan dan mimpi tentang Maulana Umar Palanpuri

Maulana Umar wafat pada bulan Mei 1997. Beliau dikebumikan berhampiran makam Humayun. Dua tokoh yang dihormati, Obaidullah Bilyabi dan Qari Abdur Rashid Khurjawi, turut dikebumikan berhampiran kubur beliau.

Tidak lama selepas itu, Syeikh Abdul Aziz bin Baaz bermimpi. Dalam mimpi itu, Rasulullah SAW berada di suatu tempat dan seolah-olah menunggu seseorang. Syeikh bertanya sama ada baginda menunggu seseorang. Jawapan baginda, baginda menunggu kedatangan Umar Palanpuri Hindi. Apabila bangun, Syeikh bertanya orang di sekelilingnya dan mengetahui bahawa Maulana Umar baru wafat di Nizamuddin.

Syeikh Abdul Aziz bin Baaz kemudian menulis sepucuk surat ucapan tahniah. Surat itu dihantar kepada Maulana Yunus Palanpuri, anak sulung Maulana Umar. Selepas bayan subuh di Markaz Nizamuddin, surat itu dibacakan di hadapan tetamu Arab. Ramai yang menangis meraung ketika surat itu dibaca. Kisah ini terdapat dalam biografi Urdu Maulana Umar yang dibaca oleh Naeem Chowdhury.